Navespro.ru

Вот они кирилические буковки теперь никаких извращений да и учится пора начинать, если в Америке нельзя гулять..чтож буду учится потом в Вильнюсе зимой погуляю))))) Ведь наступят и на нашей улице светлые времена...
Да и вот взялся я за историю родной Беларуси. а мы как известно лёгкой историей не отличались... вот пару интересных факторов, ну как интересных, просто они мне понравились...удевили ..заставили задуматся...

Купчая крэпасць. 1 красавiка 1824 г.

В 1й день я нижеподписавшийся Могилёвского внутреннего гарнизонного батальона прапорщик Александр Филиппов сын Русинский выдал сию купчею крепость адъютанту гвардии капитану Николаю Александрову сыну Коховскому в том, что продал ему собственного моего дворового человека Астапа Артёмова сына Лозгунова обще с женою его Акулиною Никифоровою, доставшегося мне наследственно после покойного родителя Филиппа Семёнова сына Русинского и состоящего за мной по последней 1816 г. ревизии при городе Черикове записаным за сумму государственными ассигнациями 375 руб., а посему властен он,Коховский, и наследники его сим человеком и женою владеть вечно и бесповоротно, волен кому пожелает продать, подарить, заложить и во всяки крепости укрепить.[...]
Дакументы и матэрыялы па гiсторыi Беларусi. Т. II. С. 144

Распаўсюджванне бульбы.

[...] Бульба распаўсюджвалася з такой хуткасцю, як аніводная іншая культура, бо давала добры даход і не раз ратавала беларускага селяніна ад голада. У канцы 18 ст. яе садзілі амаль па ўсёй Беларусі [...]
Як і ўсё новае, бульба мела і сваіх праціўнікаў. Да бульбяных бунтаў, праўда, у нас не дайшло. Але ўсё ж канфлікты былі. У 1817 г. гаспадар маёнтка Целятнікі, што на Віцебшчыне, генерал Р.Гернгрос пачаў прымушаць сваіх сялян, каб яны садзілі на палях бульбу. За работай назіраў або сам пан, або яго памагатыя. Аднак бульба не расла: толькі зрэдку на загоне віднеўся адзін-другі кусцік. "Чаму ў вас бульба не родзіць?"- здзіўленна пытаўся генерал у прыгонных. Тыя скрэблі патыліцу і з усмешкай адказвалі: "Не, паночак! Ужо як сабе пан хочаш, а бульбе не радзіць на нашай зямлі".
Сакрэт аказаўся просты. Пасля пасадкі клубняў, калі пан адыходзіў, сяляне адкопвалі іх і ў бліжэйшай карчме аддавалі "праклятыя яблыкі" за якую кварту гарэлкі. Даведаўшыся пра гэта, Гернгрос загадаў рэзаць кожную бульбіну на чатыры часткі, каб такім чынам, тлумачыў ён сялянам, пазбавіцца, зрабіўшы крыжавідны разрэз, ад "д'ябальскага ўплыву", што нібы быў прычынай неўродзіцы. І тады сяляне перасталі выбіраць парэзаную бульбу з зямлі, і з трывогай у сэрцы пабачылі на сваіх палях буяна квітнеючую бульбу, а потым і самі пачалі яе разводзіць.
Хутка бульба стала для беларусаў "другім хлебам". Яе ўраджаі па сваёй масе былі ў некалькі разоў большыя, чым ураджаі збожжа. Бульбу пачалі даваць на корм жывёле, а памешчыкі пераганялі яе на гарэлку.
Мальдзіс А. Шляхі вялі праз Беларусь. Мн., 1980. С. 196

Бульбаши значится...прижилась кортошечка на земельке.....бля лучше бы у нас чтоли золото нашли ну или платину, ну хоть может алмазики какие, ан нет кортошечка...

Вам это будет интересно!

Последние новости